"Do you remember when we first met? I told you a story to try to explain that the world is exactly as we see it. Everyone thought the king was mad, because he wanted to impose an order that no longer existed in the minds of his subjects."
"There are things in life, though, ehich, however we look at them, are valid for everyone. Like love, for example."
Zedka noticed a change in Veronika's eyes. She decided to go on.
"I would say that if someone only has a short time to live and decides to spend that time sitting beside a bed, watching a man sleeping, then that must be love. I'd even go further: if, during that time, that person has a heart attack, but sits in silence, just so as to remain close to the man, I would say that such love had a lot of potential for growth."
Ang mga paragraph na yan ay nanggaling sa libro ni Paulo Coelho na Veronika Decides to Die. :) Kung saan napag-isipan na ni Veronika na tapos na ang kanyang purpose sa buhay kung kaya't pinili niyang tapusin na lang ang kanyang buhay. Hindi siya naging matagumpay at in-admit siya sa isang mental hospital. Dito niya malalaman na hindi nakayanan ng kanyang puso ang kanyang pagpapakamatay kung kaya't mayroon lamang siyang ilang araw para mabuhay.
Sa loob ng mental hospital niya natutunang maging "Veronika" at iaalay iyon sa kanyang pinakamamahal.
Sana maranasan ko yung pagmamahal na naranasan niya. Na kahit na mamatay na ako ok lang basta ang huli kong makita ay ang mukha ng aking pinakamamahal.